Dopuštanjem da njihove stranice postanu poligon za destabilizaciju jedne suverene države i rehabilitaciju političara s crne liste SAD-a, ovaj medij direktno podriva zvaničnu američku vanjsku politiku i doprinosi zapaljivoj retorici na Balkanu.
[{“img”:”/img/vijesti/2026/02/dodik_the_washington_times1.jpg”,”full”:”/img/vijesti/2026/02/dodik_the_washington_times1.jpg”,”caption”:””,”bg”:”dfd8cf”}]
U složenom svijetu američkih medija, razlika između izvještavanja i lobiranja često biva zamagljena, a nigdje to nije toliko očigledno kao u slučaju lista The Washington Times. Dok se ugledni The Washington Post bavi istraživačkim novinarstvom, njegov “poluimenjak”, često kritiziran zbog svoje desničarske agende i vlasništva povezanog s Unifikacijskom crkvom San Myung Moona, postao je omiljena platforma za plasiranje narativa koji idu direktno u korist vlasti u Banjoj Luci, dok istovremeno destabiliziraju percepciju o Bosni i Hercegovini u Washingtonu, piše Stav.ba.
Kritička analiza tekstova objavljenih u ovom listu ne može se posmatrati izvan konteksta ogromnih finansijskih sredstava koja Vlada Republike Srpske godinama ulaže u lobiranje u SAD-u. Prema izvještajima američkog Ministarstva pravosuđa (FARA – Foreign Agents Registration Act), entitet RS troši milione dolara na firme kao što su “McGinnis Lochridge”, ali i na pojedince koji imaju direktan pristup desničarskim medijskim krugovima. Glavni cilj ovih tekstova u Washington Timesu nije informiranje javnosti, već kreiranje vještačkog osjećaja “ugroženosti Srba” i pretvaranje Milorada Dodika od sankcioniranog političara u “posljednjeg zaštitnika hrišćanskih vrijednosti” na Balkanu.
Analizom tekstova u posljednjih nekoliko godina, mogu se uočiti dva dominantna i izuzetno opasna konstrukta.
Prije svega, Bosna i Hercegovina u ovom mediju se nastoji prikazati kao leglo radikalizma. Autori poput L. Todda Wooda, čestog saradnika ovog lista i čovjeka bliskog desničarskim krugovima, redovno su koristili Washington Times da našu zemlju opišu kao “neuspjeli eksperiment” podložan islamskom radikalizmu. Naprimjer, u tekstovima se često provlači teza o “Balkanskom halifatu”, čime se pokušava pridobiti konzervativna američka publika protiv Sarajeva, a u korist Dodika kao “bedema odbrane”.
Isto tako, ovaj medij često satanizira instituciju visokog predstavnika u Bosni i Hercegovini, a dugo su bili kritički nastrojeni i prema demokratskoj administraciji SAD-a. Kada piše o njima, koristi rječnik identičan onom iz kabineta Milorada Dodika. Oni se opisuju kao “kolonijalni upravnici” koji krše Dejtonski sporazum, dok se Dodikovi secesionistički potezi interpretiraju kao “borba za ustavnost”. Ovaj medij otvoreno proklamira da je jedini način za stabilnost regiona uvažavanje “legitimnih zahtjeva” RS-a, dok se državne institucije Bosne i Hercegovine tretiraju kao korumpirani aparat pod kontrolom “bošnjačkih nacionalista”.
Ovakvi tekstovi, iako u SAD-u često marginalni, u medijima unutar entiteta RS, poput RTRS-a ili SRNA-e, dobijaju ogroman prostor. Oni se prenose kao dokaz da “Washington mijenja stav”, što je klasična metoda medijske manipulacije gdje se plaćeni ili ideološki pristrasni tekstovi iz inostranstva koriste za unutrašnju propagandu.
The Washington Times u ovom kontekstu ne djeluje kao nezavisni posmatrač, već kao produžena ruka PR mašinerije plaćene novcem građana entiteta RS, posljedično države Bosne i Hercegovine. Dopuštanjem da njihove stranice postanu poligon za destabilizaciju jedne suverene države i rehabilitaciju političara s crne liste SAD-a, ovaj medij direktno podriva zvaničnu američku vanjsku politiku i doprinosi zapaljivoj retorici na Balkanu. Umjesto činjenica, The Washington Times donosi naručenu interpretaciju historije, a lobistički pamflet umotan u novinski papir umjesto pravog novinarstva.